|
Commotion in Coomora
by Kadya Molodvsky
Translated by Hinde Ena Burstin
There's a tailor in the town Coomora
Who has a house full of children, keyn eyn hora,
Children, like poppy seeds so small,
A crib for the tiniest of them all.
Here is where our tale begins,
It's not about the usual things.
No, it's not about a small white goat,
It's about some fabric and a coat
From some fabric of dark hue
Our tailor makes a coat brand-new
For the oldest son Shmuel,
So that he can go to school.
Shmuel wears the coat a year or two
And still it looks like it's brand-new.
On Shmulik's back, two more years pass
The coat looks better, has more class.
One day Shmulik gets a fright
He finds the waist is way too tight.
Commotion in Coomora, such a hullaballoo,
"We've got problems", "What shall we do?"
"Shmulik gave us such a fright,
See the waist is way too tight."
So it doesn't fit the fella,
Time to give the coat to Bella.
Bella wears the coat a year or two
And still it looks like it's brand-new.
On Bella's back, two more years pass
The coat looks better, has more class.
One day our young Bella spits
And along three seams, the jacket splits.
Commotion in Coomora, such a hullaballoo,
"We've got problems", "What shall we do?"
"No sooner does our Bella spit,
Than three seams have all split."
"So it's too small for Bella to wear,
We'll give the coat to Yosl Bear."
Yosl wears the coat a year or two
And still it looks like it's brand-new.
As Yosl's coat, two more years pass
The coat looks better, has more class.
One day Yosl trips on a stair
And buttons scatter everywhere.
Commotion in Coomora, such a hullaballoo,
"We've got problems", "What shall we do?"
"Imagine he trips on just one stair,
And buttons scatter everywhere."
So the little household takes a vote:
Decides Hinde now shall wear the coat.
Hinde wears the coat a year or two
And still it looks like it's brand-new.
Two more years pass at lightning pace
And not one hair is out of place
One day, the family gathers in a crowd,
Their voices all calling out loud.
Hinde's howling on the bed
Mourning the cuff that she has shed.
Everybody's crying, voices calling,
"See that girl!" "See how she's bawling!"
"Lying howling on the bed!"
"Where is the cuff that she has shed?"
So the coat, so fine, so neat
Will now go to the youngest, Pete.
What a rascal is that Pete!
He chases carts up and down the street
Hangs out with kittens and with pups,
Beats up others, and gets beat up.
He meows, he barks, whistles just for fun.
His mother laughs and curses at her son.
So the coat, that's lived so long
Should now to bratty Pete belong.
Pete wears the coat for just one day,
Already one side is ripped away.
By the next day, in the morn,
In both knees, the coat is torn.
And that same day, in the eve,
Matching holes, one in each sleeve.
Holes like eyes that stare at you
And the collar's missing too!
Everybody's shouting, what a noise,
The room is filled with veys and oys!,
Such a coat, so fine, so neat
Has fallen prey to our brat Pete.
One day, Pete's not lazy, doesn't care
Flies in the door, his back is bare.
Everybody's screaming, what a noise!
Everyone's shouting in one voice:
"Pete, you rascal, you little brat
Where's the coat? Just tell us that!"
Can you believe, this prize so young
Answers them with his sharp tongue:
"The right lapel," smiles young Pete,
"I gave to the black cat down the street.
The left lapel," continues our brat,
"That one, I gave to the white cat.
And bit by bit, the rest, you know,
Should turn up in a week or so."
Everybody's shouting, what a noise,
The room is filled with veys and oys!,
Such a coat, so fine, so neat
Has fallen prey to our brat Pete !
אַ מאַנטל פֿונ אַ טונקעלן געװאַנטל
פֿון קאַדיע מאָלאָדאָװסקי
בײַ אַ שנײַדער אין קאָמאָרע
פֿול מיט קינדער, קײן עין הרע,
קינדער פּיצעלעך װי מאָן
שטײט אַ װיגל אױבן-אָן.
איצטער הײבט זיך אָן די מעשׂה,
נישט פֿון ציגעלעך קײן װײַסע
נאָר אַ מעשׂה פֿון אַ מאַנטל
פֿון אַ טונקעלן געװאַנטל.
האָט מען אױפֿגענײט אַ מאַנטל
פֿון אַ טונקעלן געװאַנטל
פֿאַרן עלטסטן בחור שמואל
ער זאָל קענען גײן אין שול.
גײט אים שמואליק יאָרן דרײַ
איז דער מאַנטל שפּאָגל נײַ,
גײט אים שמואליק נאָך אַ יאָר
איז דער מאַנטל שענער גאָר.
אײן מאָל שמואליק טוט אים אָן
איז דער מאַנטל קורץ אין סטאָן.
װערט אַ טומל אין קאָמאָרע׃
-- נאַ דיר גאָר אַ נײַע צרה!
שמואליק טוט דעם מאַנטל אָן --
איז דער מאַנטל קורץ אין סטאָן.
נו, איז מילא--
טוט שױן אָן דעם מאַנטל בײלע.
גײט אים בײלע יאָרן דרײַ
איז דער מאַנטל שפּאָגל נײַ,
גײט אים בײלע נאָך אַ יאָר
איז דער מאַנטל שענער גאָר.
אײן מאָל בײלע טוט אַ שפּײַ
פּלאַצט אין מאַנטל נעטלעך דרײַ.
װערט אַ טומל אין קאָמאָרע׃
נאַ דיר גאָר אַ נײַע צרה!
טאָמער בײלע גיט אַ שפּײַ
פּלאַצט אין מאַנטל נעטלעך דרײַ?
װאָס זשע קען דאָ זײַן דער מער?
גײט אין מאַנטל יאָסל בער.
גײט ער אין אים יאָרן דרײַ
איז דער מאַנטל שפּאָגל נײַ.
גײט ער אין אים נאָך אַ יאָר,
איז דער מאַנטל שענער גאָר.
אײן מאָל פֿאַלט ער אַױף די טרעפּלעך
און אַ סוף צו אַלע קנעפּלעך.
װערט אַ טומל אין קאָמאָרע׃
-- נאַ דיר גאָר אַ נײַע צרה!
גײן און פֿאַלן אױף די טרעפּלעך
און פֿאַרלירן אַלע קנעפּלעך?
און עס פּסקנט דאָס געזינדל׃
זאָל שױן גײן אין מאַנטל הינדל.
גײט אים הינדל יאָרן דרײַ
איז דער מאַנטל שפּאָגל נײַ,
גײט זי אין אים נאָך אַ יאָר
פֿעלט דעם מאַנטל נישט קײן האָר.
אײן מאָל װערט אַ גרױסער טומל,
אַלע שטײען אין אַ רומל,
הינדל כליפּעט אױפֿן בעט --
האָט אָנגעװאָרן אַ מאַנקעט!
שרײַען אַלע, אַלע, אַלע׃
-- דאָס איז דאָס אַ מױד אַ כּלה,
ליגט און כליפּעט אױפֿן בעט!
װי פֿאַרלירט מען אַ מאַנקעט?
האָט שױן אָנגעטאָן דעם מאַנטל
איצט דער ייִנגסטער בחור פּאַנטל.
פּאַנטל, פּאַנטל, אַי איז דאָס אַ בחורעץ!
חבֿרט זיך מיט הינט און קעץ,
יאָגט זיך נאָך נאָך יעדער װאָגן,
שלאָגט זיך, װערט אַלײן געשלאָגן,
מיאַוקעט, פֿײַפֿט און שרײַט און בילט
און די מאַמע לאַכט און שילט.
האָט שױן אָנגעטאָן דעם מאַנטל
איצט אָט דער-אָ תּכשיט פּאַנטל.
האָט ער באַלד דעם ערשטן טאָג
אָפּגעפֿליקט אַ גאַנצן ראָג,
און אױף מאָרגן אין דער פֿרי
אױסגעהאַקט אַ לאָך אין קני.
און דעם זעלבן טאָג פֿאַרנאַכט,
אָן אַ קאָלנער אים געבראַכט,
מיט צװײ לעכער גרױס װי אױגן
אין די בײדע עלנבױגן.
װערט אַ טומל אַ געשרײ,
-- אַך און אָך און װינד און װײ!
אַזאַ מאַנטל, אַזאַ מאַנטל
פֿאַלט אַרײַן צום תּכשיט פּאַנטל.
אײן מאָל פּאַנטל איז ניט פֿױל,
קומט צולױפֿן נאַקעט, הױל,
שרײַען אַלע פֿאַראַמאָל,
אַלע, אַלע אין אײן קול׃
-- תּכשיט, שגץ, פֿלעדערמױז,
װאו דער מאַנטל זאָג נאָר אױס!
ענטפֿערט זײ דער װאױלער יונג
מיט אַזאַ-אַָ שאַרפֿע צונג׃
-- כ׳האָב פֿון אים דעם רעכטן לאַץ
אָפּגעשענקט דער שװאַרצער קאַץ,
און דערנאָך דעם לינקן לאַץ
אָפּגעשענקט דער װײַסער קאַץ.
און די רעשטע, לאָך אױף לאָך,
ט׳אָנקומען די צװײטע װאָך.
װערט אַ טומל אַ געשרײ׃
-- אַך און אָך און װינד און װײ
אַזאַ מאַנטל, אַזאַ מאַנטל
פֿאַלט אַרײַן צום תּכשיט פּאַנטל!
|
