|
When The Surgery Is Over
By Yisroel Shtern
(published in Haynt on Sept 1, 1939: see http://www.haynt.org )
Translated by Andrew Firestone 1
The scalpel knows
We are not ryegrass
It brings a winter snap
A halt to growing
And bids us be alone
Divorced from our own breath:
Between life and life the chloroform strolls
With soft, stealthy
Shadowy steps;
Like a cat leaping
Between two roofs,
Gazing at the world's expanse.
We sleep and sleep,
Like buildings late at night
Oblivious to what's taking place above us.
Where are we? Are they really cutting us up
Like fruit,
Fruit that sways
To its last drawing of breath
Into its limbs
Of fragrant gardens
Where a tree still mourns them now?...
Or are we more?
Does something still await us?
And are we just
The sinful sons
Of a wrathful king:
To make of us more faithful bearers of the crown?
They've driven us into deserts...
Parched with thirst we drink "Sleeping Potion".
Comes a sorcerer and with a knife
Carves on our bellies:
"People, you have
already reached
the edge
of the Abyss,
now turn around
and remember!"
we wake up knowing:
no one ever before
saw death so prematurely...
Oh why can't our bodies be the nights,
The world's mournful nights,
And while they split us open, have the cock crow:
God's torn away the darkness, here's the Dawn!
1 The poem is remarkable for expressing accurately and sensitively the foreboding and trappedness felt by people at the time, as well as the desperate wish for a heaven-sent explanation and solution.
The central trope is a comparison of Polish Jewry's situation after 1938 to an isolated, helpless anaesthetized body waiting to be cut up. Will it be put together again, he asks? We have chosen the "sleeping potion" rather than face the truth.
Stern puts forward two readings of this state of affairs. In the first, we are material creatures only and will be dealt with like stupid plant matter. The other alternative is that we are our Father's children andHe is testing us. We can still repent in time, though on the verge of death - and will experience a new beginning.
נאָכן כירורגישן טיש [1]
דאָס מעסערל װײס
אַז מיר זענען נישט קאָרן
און מאַכט װינטער אַ װײלע
אין מיטן דעם װאַקסן
און הײסט אונדז זײן אײנזאַם;
אונדזער אָטעם צעשײדט זיך:
צװישן לעבן און לעבן שפּאַצירט כלאָראָפאָרם.
מיט װײכע, געהײמע
און שאָטנדע טריט,
װי צװישן צװײ דעכער
אַ קאַץ, װאָס פאַרקוקט זיך
אױף װעלטישער הױך.
מיר שלאָפן, מיר שלאָפן,
װי הײזער אין שפּעט נאַכט
נישט װיסנדיק, װאָס איבער אונדז קומט פאָר.
װו זענען מיר?
צעשנײדט מען אונדז טאַקע
װי גלאָמביקע פּירות,
װאָס װיגן ביזן לעצטן
צי מיטן אָטעמ
אין די גלידער דעם דופט,
דעם דופט פון די גערטן
װו ס'טרױערט נאָך זײ איצט אַ בױמ?...
אָדער זענען מיר מער?
עפּעס װאַרט נאָך אױף אונדז?
און מיר זענען בלױז
די פאַרזינדיקטע זין
פון אַ צאָרנדיקן קעניג:
כּדי מיר זאָלן טראָגן געטרײער די קרױן?
מיר זענען אין מדבריות פאַרטריבן...
דאָרשטיקע טרינקען מיר „שלאָףֿ גֿעטראַנק“.
קומט אַ מכשף און קריצט מיט אַ מעסער
בײ אונדז אױפן בױך:
„איר זענט, מענטשן
געװען שױן
בײם זױם
פון תּהום,
קערט זיך אום
און געדענקט!“
מיר דערװאַכן אין װײסן:
אזױ פרי האָט נאָך קײנער
דעם טױט נישט געזען...
פאַר װאָס זענען נישט אונדזערע לײבער די נעכט,
די טרױעריקע נעכט פון דער װעלט,
און בעת מען צעשפּאַלט אונדז, זאָל אַ זינג טאָן דער האָן:
גאָט האָט דעמ חושך צעריסן, עס העלט!
[1] ”הייַנט", נ. 203 , פֿון 1טן סעפּטעמבער 1939
|
